آنچه را كه نياز دارد در اختيار دارد . در اينكه منظور از حمد و ستايش خداوند در آخرت چيست ؟ مفسران گفتگو بسيار كرده‌اند . بعضى گفته‌اند گرچه سراى آخرت دار تكليف نيست ، اما بندگان خدا عاشقانه در آنجا او را مىستايند و حمد مىكنند ، و از حمد و ستايش او لذت مىبرند ! بعضى ديگر گفته‌اند : بهشتيان او را به خاطر فضلش حمد مىكنند و دوزخيان بخاطر عدلش ! گاه گفته مىشود : انسانهايى كه در اين دنيا هستند به خاطر وجود حجابهاى مختلف بر قلب و فكرشان غالبا حمد خالص ندارند ، اما در قيامت كه همه حجابها بر چيده مىشود و به مصداق الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّه مالكيت خداوند بر پهنه هستى بر همگان آشكار مىشود ، همگى با خلوص نيت كامل زبان به حمد و ستايش او مىگشايند . و نيز در اين جهان ممكن است انسانها غافل شوند ، و موجوداتى را مستقل از ذات خداوند پندارند و آنها را ستايش كنند ، اما در آنجا كه ارتباط همگى به ذات پاك او همچون شعاع آفتاب به قرص خورشيد آشكار مىگردد كسى جز او را ستايش نخواهد كرد . از همه اينها كه بگذريم در قرآن مجيد نيز كرارا آمده است كه بهشتيان در آنجا خدا را حمد مىگويند : وَآخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ : « آخرين سخن بهشتيان اين است كه مىگويند حمد براى خدايى است كه پروردگار جهانيان است » ( يونس آيه 10 ) . در جاى ديگر مىخوانيم : هنگامى كه مؤمنان وارد باغهاى بهشت جاويدان مىشوند مىگويند : شكر براى خداوندى است كه اندوه را از ما بر طرف ساخت